مرگ ققنوس

روایت است که دریکی ازدهات هندوستان ،نوعی پرنده باجثه ای کوچک زندگی می کندکه اوراققنوس می نامندودارای عمری طولانی است.ونیز گویندخداونددرمنقاراین پرنده دوهزارودوسوراخ تعبیه کرده که چون دویست وبیست سال ازعمراین مرغ بگذرد،به قله کوهی رفته درآنجا می ماندومرغان اطراف،به قدرت خداوند،تلٌی ازخاروخاشاک برایش فراهم می کنند.آنگاه ققنوس بربالای خرمن خاشاک می نشیندوشروع به خواندن نغمات موزون می کند؛بدین ترتیب که ازهرمنفذکه درمنقارداردنغمه ای خارج می شود؛چنانکه تصورمی رودهزارنفردریکجاجمع شده،هریک نغمه ای جداگانه می خوانند.آنگاه پس ازده روز آتشی ازآن مرغ درتل خاشاک می افتدومرغ رامی سوزاند.سپس ازخاکسترآن تخمی کبدرنگ درمیان آتش پدیدمی ایدکه پس ازچهل روز،جوجه آن بیرون آمده،همین زندگی راآغازمی کند.

شیخ فریدالدین عطارنیشابوری درمنطق الطیٌرخودشرح کاملی ازاین مرغ آورده که سه بیت آن رادراینجاآورده می شود:

هست ققنس طرفه مرغ دلستان         موضع آن مرغ درهندوستان

سخت منقاری عجب دارددراز              همچونی سوراخ بر وی گشته باز

فیلسوفی بود،دمسازش گرفت             علم موسیقی زآوازش گرفت

*********************************************************************

                                         خلیفه واعرابی

روزی خلیفه مشغول خوردن طعام بود،برسر سفره اش بره ای بریان گذارده بودند .اعرابی از راه رسید .خلیفه اورا به سفره خواند.اعرابی بنشست وبا اشتهای بسیار مشغول خوردن شد.خلیفه گفت چه می کنی ؟چنان این بره را از هم می دری وبه رغبت می خوری که انگار پدر او تو را شاخ زده است.

اعرابی گفت : چنین نیست ، اما تو چنان با چشم شفقت در او می نگری واز دریدن وخوردن آن پرهیز می کنی که انگار مادر او تو را شیر داده است.

خواجه بر مال خود رحیم  است   شفیق

که به چشم شفقت می نگرد درهمه چیز

گر فتد در بره ومیش وی اندک خطری

به فداشان بدهد مادر و    فرزند  عزیز

*********************************************************************

                                       آ...تورابرهنه دیدم

بز وگوسفندی باهم می رفتند.به جویی رسیدند،گوسفند از روی جوی جستی زد.دنبه او بالا رفت،بز خندید وفریاد کشید :«آ... تورا برهنه دیدم.

گوسفند غمگین شد .روی بر گرداند وگفت: ای بی انصاف /من سالهاست تورابرهنه می بینم ونمی خندم وطعنه ای به تو نمی زنم .تو پس ازعمری که یک بار مرا چنین دیده ای ، لب به

سرزنش وتمسخر من می گشایی؟

چون لئیمی با هزاران عیب وعار

روز وشب بر خلق عالم آشکار

بیند اندک عیبی از صاحب کرم

بر نیارد جزبه طعن ولعن دم

*********************************************************************