شب هجران

جانم به لب رسید کی شب هجران بسر شود        ترسم که تا آن زمان عمــــــر من هـدر شود

 ای گلعذار گلســتان من بیا بسوی  چمـــــن         تا شکـــوفه های باغ زدیدنت پربارتــر شود

روشن نمــا محفل مشتاق خود ز حضـــــور         حـــــاشا که خاطرم زحضورت مکــــدر شود

دزدیده رخ نما به دیدگان بــــــی بصیر  من          تا دو چشمان تــــــرم ز جمالت منــــور شود

من مریض توام ای  طبیب درد مند   مــــن         بیا به بالــــین سرم تا شب فراق سحــر شود

ببند چشمانت به غیـــــــر روی رخ  دوست          تا دل عاشقت زدیـــــدارش مشتاق تــر شود

دلــــم در گـــرو تار رتار گیسویت  آنچــنان         انتـــــظار میکشم تا وعده دیدار میســر شود

*********************************************************************

 دوبیتی های فایز دشتی

نه خسروماندونه تاج خسروانی

نه شیرین ماندودر حسن جوانی

نه بلبل با گل نسرین وفا کرد

نه اسکندر به آب زندگانی

**

هرآن کس یار خواهد یار بسیار

ولیکن فرق دارد یار تا یار

دل من سایه زلف تومی خواست

وگرنه سایه ی دیوار بسیار

**

دلا دیدی چه کردند خوب رویان

شکستند بی سبب آن عهدوپیمان

در اول قول دادند عهد بستند

در آخر بی وفایی کردن ایشان

** 

گهی نالم گهی شبگیر نالم

گهی ازبخت بی تدبیر نالم

گهی نالم چون پلنگ تیر خورده

گهی چون شیر در زنجیر نالم

**

بشم واشم ازاین عالم بدرشم

بشم از چین وما چین دور ترشم

بشم از حاجیون مکه پرسم

اگه دوری خوشن تا دورتر شم

**

بشم:بروم

واشم:برگردم

خوشن:خوش است

حاجیون:حاجیان مکه

**

**********************************************************************

دوبیتی های مشهور مفتون از شعرای دشتی بزرگ

دريغا شمع بزم انجمن رفت                             گل بستان و سرو در چمن رفت

به اميدی چو زلف يار مفتون                       در ايام جوانی عمر من رفت

الا ای ساربان محمل دوست                      مرا آگاه کن از منزل دوست

که خواهم سر نهم تا روز موعود                به خاک آستان محفل دوست

خوشا فصل بهار سير و گلزار                    خوشا وصل نگار و دور از اغيار

خوشا مفتون و ايام جوانی                         لب جوی و لب جام و لب يار

بسی خوبان بسی گل عذاران                    بسی قامت چو سرو جويباران

زروی تربت مفتون بچينيد                            گل حسرت در ایام بهاران

صنم روی زمين ماه منی تو                       به قدر زلف دلخواه منی تو

به زلفی دلبرا اميد مفتون                          به قامت عمر کوتاه منی تو

اگر آرام جان باشد تو باشی                      وگر روح روان باشد تو باشی

وگر در ديده مفتون دشتی                        نگاری مهربان باشد تو باشی

****

بـرای توتیـای چشـــم عــاشـــق                 کفِ دستی ز خـــاک پات بفرست 

 ********************************************************************

وقتی که غم روزگاربی وفا با تمام سنگینیش مثل هیچ چیزی فقط مثل خودش، بر وجود آدمی سایه می افکند فقط یه چیز می تونه تسکینش بده آن هم چیزی نیست جزء خودش، آره گریه تسکینش می ده گریه آرومش می کنه،بقول این شعر که خودم از سر دلتنگی گفتم،راستی اگر آه نبود که تبدیل به گریه شود چه می شد،قطعاً از بارغم وحرمان پشتش می شکست،سرشک آب سردیست که بر دل سوخته ریخته می شود تا التیام یابد..........

               اگر آه نبودغم آدمی را می کشت             دست از زندگی وجان می شست

وچقدر حافظ علیه الرحمه خوش سروده خدایش بیامرزد همه شعرهایش باب دل همه آدماست در هر سنخی مخصوصاً آدمهای که ...........................:

دل بردی از من به یغما ،ای ترک غارتگر من

دیدی چه آوردی ای دوست،از دست دل بر سر من

عشق تو در دل نهان شد،دل زاروتن نا توان شد

رفتی چو تیر وکمان شد،از بار غم پیکر من

بار غم عشق او را، گردون نیارد تحمل

چون می تواند کشیدن، این پیکرلاغرمن

می سوزم از اشتیاقت، در آتشم از فراغت

کانون من سینه من سودای من آذر من

اول دلم را صفا داد، آیینه ام را جلاداد

آخر به باد فنا داد، عشق توخاکستر من

شعر از:حافظ

*****************