طرح های مبهم

این درد ها که قلب مــــــرا تیر می کشند

شعر مـــــرا به شیوه ی تصویر می کشند

شاید که زودتر بروم از کنارشـــــــــــــان

در ذهن خویش نقش مــــرا پیر می کشند

دیوار های حایل از خـاک تــــا به عرش

بال مــــــــرا به رشته ی زنجیر می کشند

وقتی بهار شکل خـــــــزان است در کویر

این طرح هـــــــــای مبهم دلگیر می کشند

هی درد و داغ مثل خــــــــروج گدازه ها

از زخم هـــــای سینه ی من تیر می کشند

تش بادهای سمت دل مــــــــــــا هنوز هم

دی ماه را به قــــــــاعده ی تیر می کشند

هر روز در کنـــــــــــار خیابان غریبه ها

تصویر هــــــــــــــای مبهم تقدیر می کشند

در کومه هــــــای خسته ی نمناک تارشان

در خواستهـــــــــای وامی تعمیر می کشند

دردی به قدر وسعت عـالم به دوش خویش

عمری به سبک غربت خود سیر می کشند

بیـــقــراری

هــرگـــز نیــــامـــدی کـه ببینی بــه زاریــم

یک گــوشــه چــشم ، وسعت چشم انتظاریم

فــرصت نـبـود تـــا کــــه ببینی شبـی زدرد

در شــــعــله شعـــله آتــش خــود بـیــقراریم

در ازدحام این همه سنگ و سراب و سرب

از هــر چه داغ، جز غـم عشق تــو عــاریم

حـتــی در اوج فــصل زمستــان بــرای تـــو

عـــاشــق تــــر از ســـرود بــهـــار قنــاریـم

در انــفــجار زخــمی ایــن بــغض کــهنه ام

دریــاتـــرین گـــدازه ی یـــک رود جــاریم

تــــا اوج دار ، تــــا دل آتــش گــرفــتــه ام